logowanie
Bank danych o grobach
31.12.2017 r. - Ratujmy kościoły łacińskie na rubieżach dawnej Rzeczypospolitej

W dniu 3 maja br. portal Polonews (http://polonews.in.ua) zamieścił nasz Artykuł w języku ukraińskim, a także w języku polskim (ten pod wersją ukraińską).

(...) признает то, кто благороден
Что плащ на моем духе не был выпрошен,
Но славой давних предков моих великолепен

Юлиуш Словацкий, «Мое завещание»

Наибольшим великолепием наших предков была горячая католическая вера. «Только под крестом, только под этим символом Польша – это Польша, а поляк – поляк», писал Адам Мицкевич. Видимыми символами этой веры, которая на протяжении веков стала важной составляющей формирующей национальную идентичность, были храмы и монастыри. Их созидали с большими затратами сил и средств, украшали, их состояние было цветущим. Они пульсировали живой необходимостью контакта с Богом. Особенно на юго-восточных рубежах Речи Посполитой, которые были оплотом христианства, находящиеся в границах львовской архиепархии, гордящейся своей шестисотлетней историей.

Огромный вклад в строительство сакральных строений львовской архиепархии внес архиепископ Юзеф Бильчевский (1860–1923), ревностный сторонник содействия доступу к местам молитвы. Чтобы полякам было ближе к костелу и латинскому священнику, он строил часовни там, где не хватало на костел; устраивал филиальные костелы там, где нельзя было организовать приход, а где невозможно было содержать постоянного священника, там наши священники приезжали в определенные означенные дни с богослужениями и практиками св. Таинств. За время правления архиепископа Бильчевского появилось шесть новых мужских монастырей, семь женских, появилось 21 новых приходов и 96 филиалов, а костелов и часовен было построено 328. Огромная цифра. [\\\"Święci w dziejach narodu polskiego\\\", Feliks Koneczny].

Давнее великолепие близко к уничтожению

Ныне на юго-западной Украине (давняя Восточная Малопольша) находится приблизительно 400 римско-католических костелов. Они остаются без опеки; оставленные людьми, быстро превращаются в руины. И, к сожалению, в большинстве представляют собой печальное зрелище. Если никто ними не займется – правдоподобно – все исчезнут, а вместе с ними и важный вклад поляков в историю тех земель. Состояние костелов – страшное, пугающее. Взывает к человеческой совести. Но взывает также к отмщению к небу.

Такая ситуация – это также пощечина для все еще приживающих там поляков, исповедующих римский католицизм, которые чувствуют себя все более маргинализируемыми в религиозной и общественной жизни.

А ведь до второй мировой войны в этих костелах целые поколения переживали наиважнейшие моменты своей жизни: Святые Мессы, крещения, первые причастия, примиции, бракосочетания, наконец – прощались там со своими близкими. В 1939 году к Римско-католической Церкви принадлежало на тех территориях около миллиона ста тысяч верных. В двадцати восьми деканатах и 416 приходах служило 805 священников.

Но начались очередные оккупации советские и немецкие, а вместе с ними и огромное опустошение на тех территориях. Оккупанты использовали распри и исторические недоразумения, подстрекали также украинское население к выступлением против поляков, что приводило к страшным преступлениям, приводя к огромным человеческим и материальным потерям.

Продолжалась также (до момента распада Советского Союза) эра сознательного уничтожения храмов (вместе с мартирологией духовенства и верных) со стороны сменяющихся оккупантов. Это была беспрецедентная в масштабах всей истории львовской архиеперхии эскалация уничтожений, преступлений, преследований всего, что было Божье и польское. Особенно трагическим в своих последствиях было украинское националистическое движение. Тогда также грабили, поджигали, разрушали наши костелы и монастыри. Весь военный период (да и после войны) разворовывали или уничтожали убранство наших храмов. Только небольшая часть ценных предметов была вывезена светскими и духовными особами в Польшу в ее новых границах. Некоторые сакральные предметы попали в православные церкви, другие хранили у себя в домах католики, или переносили их в немногие оставшиеся храмы, которые не были закрыты.

Планомерное уничтожение веры во времена Советского Союза, упущения независимой Украины

После войны большевики занялись полномасштабной борьбой со всем, что свято. Было ликвидировано около 98% приходов и их основ – костелов и монастырей. Костелы были построены для христианского культа, а большевики изгнали из них присутствие живого Бога в Святой Евхаристии. Разграбили также церковное имущество, предназначая его на нерелигиозные цели. Для всех сакральных строений уже с момента окончания войны было разработано новое употребление для светских целей. Их превратили в склады для минеральных удобрений, зерновые склады, помещения для продовольственных товаров, «дома культуры», «музеи атеизма», школы, больницы, библиотеки, кинотеатры, магазины (в городах), небольшие фабрики, спортзалы, колхозные конторы. В монастырях устраивали тюрьмы.

В августе 1991 года Украина отделилась от СССР. Территория Восточной Малопольши и Волыни оказались в границах независимого украинского государства, столица которого, Киев, веками считалась бастионом православия. Для Украины костью раздора стали, игнорируемые десятилетиями, проблемы, проистекающие из отсутствия общего прошлого и общего культурного ядра земель, которые оказались в границах одного государства.

Но одновременно это государство стало приемником СССР в небрежности и безразличии по отношению к общему христианскому культурному наследию.

После преобразований в начале 90-х годов состояние сакральных строений не только не улучшилось, но даже ухудшилось. Украинское государство не заботится о памятниках польской культуры хотя бы по причине нехватки средств. А проблемы, касающиеся польского культурного наследия на давних польских землях, в Польше недостаточно озвучены, а действий на государственном уровне практически нет. Часть костелов (около 50%) была передана Греко-католической Церкви или православным Церквям, а даже различным религиозным сектам. Что для самих строений оказалось спасительным.

Жемчужины архитектуры, свидетельства веры и польскости

Остальные костелы – как мы написали выше – остаются опустошенными и находятся в плачевном состоянии, превращаясь в ничто. Несчастье, отчаяние и безнадежность – вот определения, которые лучше всего состояние, в котором они находятся. Если конечно это состояние вообще можно описать словами. Следовало бы представить себе костелы, которые постепенно перестают быть таковыми. Проникает в них дождь, снег, ветер и мороз, уничтожая крышу и стропила, которые прогибаются под собственной тяжестью; разрушаются башни.

Вода проникает в стены, которые после этого трескаются. Ветер наносит все больше семян и земли. В местах, где некогда люди прославляли Бога, молились, разрастается роща. Травы, кусты и деревья уничтожают стены и крышу костела. Алтари и скульптуры, которые некогда почитали, превращаются в руину. То же самое происходит с, иногда уникальными, фресками на стенах и потолке. Прекрасные библейские сцены неумолимо исчезают.

Территория вокруг многих костелов густо зарастает буйными сорняками, кустами и деревьями. Это не обычные храмы, деревенские санктуарии молитвы. Это – свидетели былых времен. Времен, когда на тех территориях жили поляки. Сейчас нужно бы было войти в костел, который некогда был католическим, в котором сейчас нет и следа жизни; стоит пустой, необитаемый, без алтаря, без дарохранительницы, без присутствия Иисуса. Костелы поражают своим разнообразием. Одни простые, с башней. Другие в свою очередь являются соединением храма с крепостью. Останки алтарей, амвон, балконов, лавок, фигур, и даже банальных предметов (как двери) свидетельствуют о прекрасной работе местных резчиков по дереву; талантливых ремесленников, творивших во славу Бога. На каждом шагу эти костелы напоминают о своей польскости. Достаточно поднять голову, чтобы прочитать польские надписи или увидеть гербы польских родов. Медленно, но верно они зарастают мхом, разрушаются без надлежащей опеки.

Большая часть оставшихся костелов это те «славные часовни Бильчевского». Знаменитый польский историк Феликс Конечный так окончил, процитированный вначале фрагмент, посвященный трудам архиепископа Ю. Бильчевского: Чтоб и дальше умножались (костелы, часовни), чтобы часовни превращались в костелы, а филиалы в новые приходы латинского обряда. О, горькая ирония доли!

Разве труды и стойкость предков были напрасны?!

Наши предки не поддавались вечной судьбе Кресов. Проливали кровь, лишались имущества. Выдержали и пережили татарские набеги, московские и казацкие войны, а потом и другие способы уничтожения, такие как конфискация и депортация в Сибирь, барская конфедерация, восстание Костюшки, наполеоновские легионы, два восстания, две мировые войны, советская оккупация. Не просили милостыню, не сдавались, не предавали предков. Не деградировали; тела отдавали, но их души гонители в лапы свои не схватили.

Многие из костелов на Кресах уже, наверное, нельзя спасти. Для ремонта тех, что еще в неплохом состоянии, нужны огромные средства. Но кое-какие действия можно предпринять уже сейчас, без огромных сумм. Достаточно желание людей, которым не чужда судьба нашего наследия, чтобы помочь.

Можно постепенно наводить порядок внутри костелов и на прилегающей территории. Самым простым образом – убрать мусор и вырезать деревья и кусты, которых много как внутри, так и вокруг костелов. Можно также починить крыши, там, где они незначительно повреждены. Следовало бы также возле каждого объекта установить доску с информацией, а где не осталось следа после костела – мемориальную доску.

Все перечисленные предложения не требуют огромных средств. А их добрые плоды сразу же будут видны. Такие работы могли бы исполнять группы по пять (к примеру) волонтеров под руководством специалиста. Каждый из объектов мог бы быть очищен в период от одного до пяти дней.

Покажем, что поляки, живущие в родной стране, а также и те, что рассеяны по всему миру помнят о своей истории. Остались ей верными; начинают заботиться о католическом и культурном наследии своих предков. Будем же верны нашим Отцам и сохраним же те, описанные выше, следы верности Богу и Польше!

Еще есть время, чтобы воздать за период порабощения, за попытки убить в нас католицизм. Но не для того, чтобы сеять ненависть, жить прошлым, бередить старые раны. Но в виде своеобразных памятников, путем если не спасения, то хотя бы наведение порядка внутри костелов и на прилегающей территории, а также предотвратить дальнейшее разрушение под влиянием атмосферных условий и посторонних особ.

Поможем акции. Вернем память!

Фонд Помощь Полякам на Подолье, Волыни, Покутьи и Буковине находящийся в Валбжихе (более 10 лет действующий в Украине) старается бороться за спасение этих прекрасных памятников архитектуры, а прежде всего – свидетельств национального наследия. Фонд провел три фото выезда, благодаря которым имеет полное представление о расположении и состоянии костелов, т имеет около десяти тысяч профессиональных фотографий 157 римско-католических костелов и часовен, которые находятся в Тернопольской, Ивано-Франковской и Львовской областях. В текущем году собирается предпринять ряд акций «Возвращение памяти». Заключаются они в наведении порядка внутри и на прилегающей территории объектов, о которых шла речь в этом воззвании. Речь идет о том, чтобы эти Божьи дома не представляли (как сейчас) страшное зрелище. Суть акций: – вернуть почитание этим святым (не смотря на профанацию) местам; – воздать память нашим предкам, которые созидали упомянутые храмы; которые на протяжении шести веков сохранили – не смотря на жестокие гонения – веру, язык, традицию и культуру своих Отцов; – спасение этих однозначных, неопровержимых, истинных (хотя и ужасно мрачных) следов католицизма и польскости. Такими местами, в Украине, являются именно католические строения и старые кладбища (также пребывающие в ужасном состоянии, забытые поляками).

Лица, фирмы или институции желающие заняться восстановлением или реставрацией оговоренных выше сакральных объектов на Кресах, могут рассчитывать на посредничество Фонда. Фонд может обеспечить: приезд к данному костелу, возможность встречи с местными властями, а также предоставление полной информации об условиях, существующих в Украине. Мы поделимся также богатым опытом соотносительно конкретных действий в тамошних реалиях.

«Если я забуду о них, Ты, Боже в небе, забудь обо мне», предупреждал Адам Мицкевич. Помним об этих словах. Не будем же забывать о нашем наследии!

Goniec.net

__________________________
Kontakt do Fundacji:

FUNDACJA
\\\"POMOC POLAKOM NA PODOLU, WOŁYNIU,
POKUCIU I BUKOWINIE\\\"
Organizacja Pożytku Publicznego
(działa od 2001 r.)

Zarząd
ul. Basztowa nr 33 lok. 6
58-316 Wałbrzych
skrytka pocztowa nr 151
kom.: + 48 698 572 825; +48 880 906 224

kom. (\\\"ukraińskie\\\"): +38 096 9739247; +38 063 2166456
KRS: 0000051961
e-mail: podoleorg@gmail.com

... przyzna kto szlachetny

Że płaszcz na moim duchu nie był wyżebrany,

Lecz świetnościami dawnych moich przodków świetny

Juliusz Słowacki, \\\"Testament mój\\\"

Największą świetnością naszych przodków była żarliwa wiara katolicka. \\\"Tylko pod krzyżem, tylko pod tym znakiem Polska jest Polską, a Polak Polakiem\\\", pisał Adam Mickiewicz. Widocznym znakiem tej wiary, która w ciągu wieków stała się ważnym składnikiem kształtującym narodową tożsamość, były kościoły i klasztory. Budowano je wielkim nakładem sił i środków, wyposażano, ich stan był kwitnący. Tętniły żywą potrzebą kontaktu z Bogiem. Szczególnie na południowo-wschodnich rubieżach Rzeczypospolitej, będących przedmurzem chrześcijaństwa, a mieszczących się w granicach archidiecezji lwowskiej, szczycącej się sześciowiekową historią.

Olbrzymi wkład w budowę budowli sakralnych archidiecezji lwowskiej wniósł arcybiskup Józef Bilczewski (1860–1923), gorliwy orędownik upowszechniania dostępu do miejsc modlitwy. Żeby Polakom było bliżej do kościoła i kapłana łacińskiego, stawiał kaplice publiczne tam, gdzie nie starczyło na kościół; urządzał kościółki filialne, gdzie nie dało się założyć parafii, a gdzie nie dało się utrzymać duchowieństwa stałego, tam księża nasi dojeżdżali przynajmniej w pewne oznaczone dni z nabożeństwami i z praktyką Sakramentów św. Za rządów ks. abpa Bilczewskiego przybyło sześć nowych klasztorów męskich i siedem żeńskich, powstało 21 nowych parafii i 96 ekspozytur, kościołów zaś i kaplic publicznych przybyło 328. Wielka to cyfra. [\\\"Święci w dziejach narodu polskiego\\\", Feliks Koneczny].

Click to enlarge image koscioly1.jpgClick to enlarge image koscioly2.jpgClick to enlarge image koscioly3.jpgClick to enlarge image koscioly5.jpg

Dawna świetność bliska unicestwienia

Obecnie na Ukrainie południowo-zachodniej (dawna Małopolska Wschodnia) znajduje się około 400 kościołów rzymskokatolickich. Pozostają bez opieki; opuszczone przez ludzi szybko popadają w ruinę. I, niestety, w większości przedstawiają obraz nędzy i rozpaczy. Jeżeli nikt się nimi nie zajmie – prawdopodobnie – wszystkie znikną, a wraz z nimi wielki i ważny wkład Polaków w historię tamtych ziem. Stan kościołów jest przerażający, zatrważający. Woła do ludzkich sumień. Ale woła też o pomstę do nieba.

Taka sytuacja jest też prawdziwym policzkiem dla wciąż mieszkających tam Polaków kresowych wyznania rzymskokatolickiego, którzy się czują coraz bardziej spychani na margines życia religijnego i społecznego.

A przecież do drugiej wojny światowej w tych kościołach całe pokolenia przeżywały najważniejsze chwile swojego życia: Msze Święte, chrzty, pierwsze komunie, bierzmowania, prymicje, śluby, wreszcie – żegnały swoich bliskich. W 1939 roku do Kościoła rzymskokatolickiego na tych terenach należało blisko milion sto tysięcy wiernych. W dwudziestu ośmiu dekanatach i 416 parafiach służyło 805 kapłanów.

Zaczęły się jednak kolejne okupacje sowieckie i niemieckie, a wraz z nimi wielkie spustoszenie na tych terenach. Okupanci ci, wykorzystując niesnaski i zaszłości historyczne, podjudzali również ludność ukraińską do wystąpień przeciwko Polakom, co prowadziło do straszliwych zbrodni, potęgując wielkie starty ludnościowe i materialne wśród polskiej ludności.

Trwała też (do chwili rozpadu Związku Sowieckiego) era świadomej dewastacji świątyń (wraz z martyrologią duchowieństwa i wiernych) ze strony zmieniających się okupantów. Była to bezprzykładna w skali całej historii archidiecezji lwowskiej eskalacja zniszczeń, zbrodni, prześladowań wszystkiego, co było Boże i polskie. Szczególnie tragicznym w skutkach był ukraiński ruch nacjonalistyczny. Wtedy też to rabowano, podpalano, burzono nasze kościoły i klasztory. W całym okresie wojny (a i po niej) rozkradano bądź niszczono wyposażenie naszych świątyń. Jedynie niewielka część cennych przedmiotów została wywieziona przez osoby świeckie i duchowne do Polski w jej nowych granicach. Niektóre przedmioty sakralne trafiły do cerkwi prawosławnych, jeszcze inne były przechowywane przez katolików w domach bądź przenoszone do tych nielicznych świątyń, które nie zostały zamknięte.

Planowe niszczenie wiary za czasów Związku Sowieckiego, zaniedbania niepodległej Ukrainy

Po wojnie bolszewicy zajęli się pełną walką ze wszystkim, co święte. Pogańskie środowiska likwidowały ośrodki parafialne (około 98 procent) i ich fundament – kościoły i klasztory. Kościoły zostały zbudowane dla chrześcijańskiego kultu, a bolszewicy wyrugowali z nich ustawiczną ofiarę; usunęli z ołtarzy obecność Boga żywego. A budowano je po prostu po to, by były przybytkami Jezusa wcielonego w Świętej Eucharystii, sanktuariami wzniesionymi dla składania Świętej Ofiary. Zrabowano też własność kościelną, przeznaczając ją na cele niekultowe. Dla wszystkich budynków sakralnych już od zakończenia wojny opracowane zostały nowe zastosowania do celów świeckich. Zamieniano je na: magazyny nawozów sztucznych, składy ziarna, magazyny towarów spożywczych, \\\"domy kultury\\\", \\\"muzea ateizmu\\\", szkoły, szpitale, biblioteki, kina, sklepy (w miastach), małe fabryczki, sale sportowe, biura kołchozów. W klasztorach tworzono więzienia.

W sierpniu 1991 roku Ukraina odłączyła się od ZSRS. Tereny Małopolski Wschodniej i Wołynia znalazły się w granicach niepodległego państwa ukraińskiego, którego stolica, Kijów, uchodzi od wieków za bastion prawosławia. Dla Ukrainy kością niezgody stały się, spychane przez kilkadziesiąt lat na margines, problemy wynikające z braku wspólnej przeszłości i wspólnego rdzenia kulturowego ziem, które znalazły się w obrębie jednego państwa.

Ale równocześnie państwo to stało się spadkobiercą ZSRS w niedbałości i obojętności wobec wspólnej przecież, chrześcijańskiej spuścizny kulturowej.

Po przemianach ustrojowych na początku lat dziewięćdziesiątych stan budynków sakralnych nie tylko nie uległ poprawie, lecz się pogarsza. Państwo ukraińskie nie wykazuje dbałości o zabytki polskiej kultury choćby z racji niedostatku pieniędzy. Zaś problemy dotykające polskiej spuścizny kulturowej na dawnych polskich ziemiach nie są w Polsce dostatecznie nagłaśniane, a działań na szczeblu państwowym praktycznie nie ma. Część kościołów (około 50 proc.) została oddana Kościołowi greckokatolickiemu i Cerkwiom prawosławnym, a nawet różnym sektom religijnym. Co dla samych budynków okazało się zbawienne.

Perły architektury, świadectwa wiary i polskości

Pozostałe kościoły – jak wyżej napisaliśmy – pozostają opuszczone i znajdują się w opłakanym stanie, obracając się w niwecz. Nędza, rozpacz i beznadzieja to określenia najtrafniej obrazujące stan ich zachowania. O ile się da ten stan opisać słowami. Należałoby sobie wyobrazić kościoły, które powoli przestają nimi być. Wdziera się deszcz, śnieg, wiatr i mróz, niszcząc dach i stropy, które zapadają się pod własnym ciężarem; wieże się walą.

Woda się dostaje w stare mury, które po tym pękają. Wiatr nanosi coraz większe ilości nasion i ziemi. W miejscu, gdzie kiedyś ludzie wielbili Boga, modlili się, jest rozrastający zagajnik. Trawy, krzewy, drzewa pożerają mury oraz dach kościoła. Otoczone niegdyś czcią i szacunkiem ołtarze, rzeźby popadają w ruinę. To samo się dzieje z, nieraz unikalnymi, malowidłami na ścianach i sufitach. Piękne sceny biblijne nieubłaganie nikną. Jeszcze tylko w górze patrzą na przybywającego aniołowie i święci.

Najbliższe otoczenie wielu kościołów zarośnięte jest gęsto bujnymi chwastami, krzewami i drzewami. Nie są to zwyczajne świątynie, wiejskie sanktuaria modlitwy. Są to świadkowie minionych czasów. Czasów, w których na owych ziemiach panowali Polacy. Obecnie trzeba by wejść do kościoła, który był kiedyś katolicki, a gdzie teraz nie ma żadnego śladu życia; stoi pusty, niezamieszkany, bez ołtarza, bez tabernakulum, bez obecności Jezusa. Kościoły zaskakują swoją różnorodnością. Jedne proste, z wieżą. Inne z kolei będące połączeniem świątyni z warownią. Pozostałości ołtarzy, ambon, balasek, balkonów, ław, figur, a nawet banalnych przedmiotów (jak drzwi) świadczą o znakomitej pracy miejscowych snycerzy; utalentowanych rzemieślników tworzących na chwałę Boga. Kościoły te na każdym kroku przypominają o swojej polskości. Wystarczy unieść głowę, by odczytać polskie napisy czy ujrzeć herby rodów polskich. Powoli, lecz skutecznie zarastających mchem, niszczejących bez odpowiedniej opieki.

Zdecydowana większość ocalałych kościołów to te \\\"sławne kaplice ks. Bilczewskiego\\\". Znamienity polski historyk Feliks Koneczny tak zakończył, zacytowany na początku fragment poświęcony dziełu abpa J. Bilczewskiego: Oby się dalej mnożyły [kaplice, kościoły], oby z kaplic powstawały kościoły, a z ekspozytur i filii nowe parafie obrządku łacińskiego. O, gorzka, ironio losu!

Czy wysiłek i opór przodków pójdą na marne?!

Przodkowie nasi nie poddawali się wieczystemu losowi kresowemu. Oddawali krew, mienie. Przetrwali i pozostali po najściach tatarskich, moskiewskich, kozackich, a potem po innych sposobach zagłady, jak: konfiskata i wywózka na Sybir, konfederacja barska, insurekcja kościuszkowska, napoleońskie legiony, dwa powstania, dwie wojny światowe, okupacja sowiecka. Nie żebrali, nie poddawali się, nie zdradzali przodków. Nie znikczemnieli; ciała oddawali, lecz duszy ich prześladowcy w łapy swoje nie wzięli.

Wielu z kościołów na Kresach już chyba się nie da uratować. Na remonty tych, które są jeszcze w niezłym stanie, trzeba ogromnych pieniędzy. Ale są działania, które można podjąć od razu, bez wielkich sum. Wystarczy chęć ludzi, którym nie jest obcy los naszego dziedzictwa, by pomóc.

Możliwe jest sukcesywne porządkowanie wnętrz i najbliższego otoczenia kościołów. W najprostszy sposób – poprzez usunięcie śmieci, gruzu i wycięcie samosiejek drzew oraz krzewów tak licznych wewnątrz, jak i wokół kościołów. Można by też naprawić dachy, tam gdzie nie są one znacznie uszkodzone. Wypadałoby też przy każdym obiekcie postawić tablicę informacyjną, a w miejscach, gdzie nie ma śladu po kościele – tablice upamiętniające.

Wszystkie wymienione propozycje nie wymagają wielkich nakładów. A ich dobre owoce od razu staną się widoczne. Prace porządkowe mogłyby wykonywać pięcioosobowe (na przykład) grupy wolontariuszy pod kierownictwem fachowca. Każdy z obiektów mógłby być oczyszczony w okresie od jednego do pięciu dni.

Pokażmy, że Polacy żyjący w kraju, ale i rozproszeni po całym świecie pamiętają o swojej historii. Pozostali jej wierni; zaczynają pielęgnować dziedzictwo katolickie i kulturowe swoich przodków. Bądźmy lojalni wobec naszych Ojców i ocalmy te, opisane wyżej, ślady wierności Bogu i polskości!

Jest jeszcze sposobny czas, by dać odpłatę za okres zniewolenia, za próby zabicia w nas katolicyzmu. Ale nie poprzez sianie nienawiści, rozpamiętywanie przeszłości, jątrzenie. Lecz w postaci swoistych pomników, drogą jeśli nie uratowania od unicestwienia, to choćby porządkowania wnętrz kościołów i ich bezpośredniego otoczenia, a także zabezpieczania przed zgubnym wpływem warunków atmosferycznych i osobami postronnymi.

Pomóżmy w akcji. Przywracamy pamięć!

Fundacja Pomoc Polakom na Podolu, Wołyniu, Pokuciu i Bukowinie z siedzibą w Wałbrzychu (ponad 10 lat działająca na Ukrainie) stara się walczyć o uratowanie tych często wspaniałych pomników architektury, a przede wszystkim – świadectw narodowego dziedzictwa. Fundacja przeprowadziła trzy eskapady fotograficzne, dzięki którym ma pełne rozeznanie usytuowania oraz stanu kościołów i posiada blisko dziesięć tysięcy profesjonalnych zdjęć 157 kościołów i kaplic rzymskokatolickich znajdujących się w województwach: tarnopolskim, stanisławowskim, lwowskim. W bieżącym roku zamierza przeprowadzić szereg akcji pn. \\\"Przywracanie pamięci\\\". Mają one polegać na porządkowaniu wnętrz i bezpośredniego otoczenia obiektów, o których mowa w niniejszym apelu. Chodzi o to, aby te domy Boże nie przedstawiały (jak obecnie) strasznego widoku. Istotą akcji jest: – przywrócenie czci tym świętym (mimo sprofanowania) miejscom; – upamiętnienie naszych Przodków, którzy wznosili omawiane świątynie; którzy przez sześć wieków trwali – mimo okrutnych prześladowań – przy wierze, języku, tradycjach i kulturze swoich Ojców; – ocalenie tych jednoznacznych, niepodważalnych, prawdziwych (choć przeraźliwie ponurych) śladów i ostoi katolicyzmu oraz polskości. Takimi miejscami, na Ukrainie, są właśnie budowle katolickie i stare cmentarze (pozostające także w okropnym zaniedbaniu i zapomnieniu przez Polaków).

Osoby, firmy czy instytucje pragnące podjąć się odbudowania czy restauracji omawianych wyżej obiektów sakralnych na Kresach, mogą liczyć na pośrednictwo Fundacji w zakresie: dowiezienia do danego kościoła, umożliwienia spotkania z miejscowymi władzami, a także pełnego poinformowania o stosunkach istniejących na Ukrainie. Podzielimy się również bogatym doświadczeniem odnośnie do konkretnych działań w tamtejszych realiach.

\\\"Jeśli zapomnę o nich, Ty, Boże na niebie, zapomnij o mnie\\\", przestrzegał Adam Mickiewicz. Pamiętajmy o tych słowach. Nie zapominajmy o naszym dziedzictwie!

__________________________

FUNDACJA
\\\"POMOC POLAKOM NA PODOLU, WOŁYNIU,
POKUCIU I BUKOWINIE\\\"
Organizacja Pożytku Publicznego
(działa od 2001 r.)

Zarząd
ul. Basztowa nr 33 lok. 6
58-316 Wałbrzych
skrytka pocztowa nr 151
kom.: + 48 698 572 825; +48 880 906 224

kom. (\\\"ukraińskie\\\"): +38 096 9739247; +38 063 2166456
KRS: 0000051961
e-mail: podoleorg@gmail.com

podole.org.pl

www.podole.org © 2010-2019. All right reserved. Engine by GrupaBroNET.

KRESY stat4u